Het verhaal van CarolienAls heel klein kind was ik al zeer gevoelig. Ik had een ongehuwde zeer labiele moeder, dus groeide ik op bij mijn grootouders, twee zeer gecompliceerde mensen. In ons huis waren veel dieren waar ik me dan ook het meest mee bezighield. Bij hen voelde ik me veilig en zij leken mij beter te begrijpen dan de mens. Mijn Opa was handelaar en er kwamen veel mensen over de vloer, ook slechte mensen, wat ik dan meteen aanvoelde. Voor mijn moeder was ik doodsbang wat later ook terecht bleek. Toch was ik naar buiten toe een vrolijk extravert kind, nergens bang voor en met een behoorlijk scherpe tong. Alleen van binnen was de gevoeligheid, gekwetstheid en eenzaamheid. En eigenlijk is dat nog wel zo. Toen ik later bij mijn moeder moest gaan wonen ging het uiteraard mis, zij haatte mijn ongewenste aanwezigheid en als HSP'er blijft dat gevoel om je hen hangen. Ik kreeg een klein broertje waar ik dol op was en waar ik voor zorgde. Dieren mocht ik niet van mijn moeder en we verhuisden 60 km bij mijn grootouders vandaan. Van buiten nog steeds een blije meid die niets uit de weg ging, maar vanbinnen ging er iets kapot, niet ongestraft natuurlijk. Het kwam er lichaamlijk uit, had altijd wel ergens pijn. Op mijn 18e ben ik getrouwd. Eindelijk vrij. Ik vulde mijn huis met dieren want nog steeds voelde ik me alleen veilig bij hen.. Ik begon allerlei dingen in de "dieren" wereld te ondernemen, een groot succes, het was me zo eigen...ik vond het, ook later in mijn werk als dierenartsassistente, heel normaal dat ik wist wat ze voelden of zouden gaan doen. Dieren die normaliter onbenaderbaar waren, waren voor mij geen enkel probleem. Door de verbazing van anderen begon mij dat voor het eerst op te vallen. Evenals andere dingen die ik wist en anderen blijkbaar niet. Ik bleek een groot kunstzinnig talent te hebben, ik gaf jarenlang pianoles en schilderde veel. Altijd tot verbazing van anderen, terwijl ik verbaasd was dat anderen dat niet konden. Op mijn 25e stierf onverwachts mijn broer, aan de buitenkant bekommerde ik me om zijn ouders, vanbinnen kroop ik helemaal weg. Ik kreeg chronische hoofdpijnen. Na de geboorte van mijn zoon werd dat nog erger. Uiteindelijk kreeg ik medicijnen, maar daar was mijn lichaam te gevoelig voor, tot op de dag van vandaag verdraagt mijn maag geen enkele vreemde stof, nog geen vitaminepilletje. Er volgde een lijdensweg van hoofd-en maagpijn diverse nare onderzoeken. Niets te vinden. Ook mijn zoon bleek HSP en ADHD, zijn vader kon daar niet mee omgaan wat resulteerde in een echtscheiding. Mijn zoon slikt vanaf zijn 18e jaar een lichte antidepressivum. Zelf ben ik alweer 10 jaar gelukkig getrouwd met mijn eerste (toen verboden) liefde. We hebben 18 huisdieren, nog steeds van levensbelang. Vorig jaar werd mijn moeder ernstig ziek, na 20 jaar geen contakt te hebben gehad moest ik haar als enig kind, toch verzorgen. Het werd een verschrikkelijk jaar, met kerst overleed zij. Aanvankelijk leek ik me er goed doorheen te slaan, maar weer kwam het er lichaamlijk uit. Er knalde een spier in mijn rug, 2 maanden plat, daarna begon het kwakkelen, duizelig, flauwvallen, gespannen, en een voordurende knoop in mijn maag. Het hoofd zit vol en alles blijft malen. Toen ik kennismaaktte met het fenomeen HSP, was ik wel zeer opgelucht, wat vielen er veel dingen op zijn plaats en wat gaf dat een boel rust. Nu zie ik ook in dat het ook een mooie kant heeft...De creatieve kanten, het diep genieten en begrijpen van de natuur... maar ook mijn inlevingsvermogen dat mij de kans geeft anderen te helpen. Onze dieren die allemaal zonder problemen bij elkaar leven, onze vogels die gewoon bij de poezen zitten... Dát alles zou ik niet willen missen. Nu het HSP bekender wordt zullen er meer kinderen meer begrip en begeleiding krijgen, meer zichzelf durven zijn...daar ben ik wel heel blij mee. Carolien. |
|